Cemil Meriç, "Çağları İle Kaynaşanlar" Üzerine

"Çağları ile kaynaşan bahtiyar insanlar var." Ne kof, ne düşünülmeden söylenmiş bir söz. "Çağları ile" ne demek? Hudutları belli bir çağ, bütünü ile benimsenilen, kaynaşılan bir çağ. Saat bütün iklimlerde ve bütün insanlar için aynı hızla mı işler? Cümleyi söylerken, Çetin (Altan) ile Attila'yı (İlhan) düşünmüştüm. Saçmalamışım. Çağları ne demek? her ikisi de aynı çağda mı yaşıyorlar? Bahtiyar oldukları nereden belli? Ben başka bir çağın insanı mıyım? Galiba herkesin yaşadığı çağ ayrı.

Belli bir topluluğun zevklerine uymak, beklediklerini karşılamak mı bahtiyarlık? Belli bir topluluk lafı da bir şey ifade etmiyor.

Meseleyi yanlış koydum. Neden Çetin ile Attila okunup beğeniliyor da ben beğenilmiyorum?

21:51 - 8/6/2008 - yorum {yok} - yorum yaz

Mark Twain, Is Shakespeare Dead? (synopsis)

Is Shakespeare Dead?

Extended essay published as a book. Ostensibly an essay arguing that William Shakespeare could not have written the plays attributed to him, this 21,350-word book originated in Clemens's autobiographical dictations. With many passages that are important parts of Clemens's autobiography, the book is of greater interest for what it says about him than for what it contributes to theories about Shakespearean authorship.

Harper and Brothers published Is Shakespeare Dead? a year before Clemens died; it was the next-to-last book he published within his lifetime. A. B. Paine later included its text in What Is Man? and Other Essays (1917). A facsimile reprint of the first edition of Is Shakespeare Dead? was published in 1996 as part of the Oxford Mark Twain in a volume that also contains 1601. The volume has a new introduction by novelist Erica Jong and an afterword by Leslie A. Fiedler.

The author's autobiography contains many passages about claimants, such as Satan, Louis XVII, Arthur Orton (the Tichborne Claimant), Mary Baker G. Eddy, and William Shakespeare. Never has there been a claimant who failed to get a hearing and accumulate a rapturous following, no matter how flimsy his claim was. A new book, The Shakespeare Problem Restated (by George Greenwood, 1908), rekindles the author's interest in the theory that (Francis) Bacon wrote Shakespeare's plays. He recalls Delia Bacon's earlier book (The Philosophy of the Plays of Shakespeare Unfolded, 1857), which appeared during his steamboat piloting days. As an apprentice, he spent hours listening to George Ealer quote Shakespeare and rebut Baconian theories. To satisfy Ealer's need for an argument, he took up the Baconian position that Shakespeare lacked the background in law that the plays' author must have had.

The author recalls his interest in Satan as a child, when his desire to write Satan's biography was frustrated by the fact that everything "known" about him was conjectural.

As with Satan, pitifully few facts are known about Shakespeare's life. There is no evidence that he ever wrote anything, that anyone thought him remarkable during his lifetime, or that he was connected with the plays attributed to his name. So far as anybody knows, he never wrote a play, he received just one letter during his entire life, and he wrote only one short poem. Anything else said about him is conjectured.

A detailed examination of conjectures about Shakespeare's life does not support the idea that he somehow got legal training. William Shakespeare's biography is like a reconstructed brontosaur: nine bones and 600 barrels of plaster of Paris.

There are three Shakespeare "cults": Shakespearites, who know that Shakespeare wrote the plays; Baconians, who know that Bacon wrote them; and Brontosaurians, who know that Shakespeare did not write the plays, but merely suspect that Bacon did. The author is a Brontosaurian.

Shakespeare's death attracted little attention because he did nothing to merit celebrity. What is known about the author's life in Hannibal provides an interesting contrast with what is known about Shakespeare's life in Stratford. Although the author lived in Hannibal for just 15 years more than 50 years earlier, 16 childhood schoolmates still remember him. By contrast, years after Shakespeare died in Stratford—where he lived for 26 years—virtually no one could be found who remembered him.

The issue of Shakespeare's authorship of the plays can be reduced to a single question: Did he ever practice law? To write about any occupation convincingly, one must be trained in it. The author's own expertise in mining, for example, sets his writing about miners apart from that of Bret Harte—whose lack of experience is instantly revealed in his unauthentic dialogue.

A summary of Greenwood's work finds ample evidence in Shakespeare's plays and poems that their author not only had extensive knowledge of law, but knew the workings of the courts and legal life generally. Since Shakespeare clearly had no such experience, he could not possibly have written the plays.

No one can be sure whether Bacon wrote the plays. He could have written them, but conclusive proof is missing.

The author of Shakespeare's plays must also have had "wisdom, erudition, imagination, capaciousness of mind, grace, and majesty of expression"—none of which Shakespeare is known to have possessed.

Denying that he expects people to change their minds about Shakespeare, the author says that he is not so foolish as to believe that people will abandon cherished superstitions.

The author also denies expressing any irreverent ideas—in contrast to the irreverence of the "Stratfordolaters" and "Shakesperiods."

If one compiled a list of the 500 most celebrated figures in British history back to Tudor times, biographical particulars could be found about every one of them except the most illustrious by far—Shakespeare. Nothing that is known about him indicates that he was anything other than a commonplace person. Almost nothing is known about him because he had no history to record.

A post****** to this chapter cites a recent newspaper clipping from Hannibal that attests to the fame that Mark Twain still enjoys in his hometown. He also cites a recent obituary of a Hannibal woman as an example of a person who certainly would have remembered him in Hannibal, but would not have remembered Shakespeare, had she lived in Stratford. Even Hannibal's town drunkards have left behind more lasting memories than Shakespeare did in his own town.

Citation Information

06:53 - 29/5/2008 - yorum {yok} - yorum yaz

Serif Mardin - Mahalle Baskısı'nı Anlatıyor

04:12 - 27/5/2008 - yorum {yok} - yorum yaz

Phoenix Mars Mission

The Phoenix Mars Mission has a collaborative approach to space exploration. As the very first of NASA's Mars Scout class, Phoenix combines legacy and innovation in a framework of a true partnership: government, academia, and industry. Scout class missions are led by a scientist, known as a Principal Investigator (PI). Peter Smith of the University of Arizona's Lunar and Planetary Laboratory serves as Phoenix's PI and is responsible for all aspects of the mission.

The Phoenix Mission has a three-vertebrate backbone: the PI at the University of Arizona, the project manager at the Jet Propulsion Laboratory (JPL), and the flight system manager at Lockheed Martin Space Systems (LMSS). These three frequently communicate and ensure that decisions are understood and quickly implemented by the team.

PI Smith has delegated project management responsibility to JPL. Barry Goldstein serves as the project manager and leads an experienced team of JPL engineers and scientists. Under Goldstein, the JPL team conducts vital ********s of payload management, and flight systems and mission operations. These ********s are supported by system engineering, mission assurance, and a business office. JPL also provides the interface to the Deep Space Network, sending command sequences and receiving data. During the 10-month cruise phase to Mars, JPL maintains the proper cruise trajectory to get the spacecraft to Mars by performing correcting maneuvers. Finally, JPL will lead the Phoenix spacecraft through the highly risky entry-descent-landing process. No team surpasses JPL in its ability to land spacecraft safely on the Martian surface.

Ed Sedivy leads the Lockheed Martin engineering team in designing, constructing, and testing the Phoenix spacecraft. Sedivy was Lockheed Martin's chief engineer for developing the Mars Surveyor 2001 lander, the highly capable spacecraft that the Phoenix Mission is inheriting. The Lockheed Martin engineering team is restoring the 2001 lander to a flight-ready Phoenix spacecraft and developing enhanced spacecraft reliability through extensive testing. Throughout all phases of the mission, the Lockheed Martin team will closely monitor Phoenix's health by linking their spacecraft operations centers with those at JPL and the University of Arizona.

From the University of Arizona, PI Smith works closely with Leslie Tamppari, project scientist at JPL, to lead an international assembly of scientists from a wide variety of academic, private, and government research institutions. This science team has experience in all previous landed Mars missions. The team's scientific background includes experience in hydrology, geology, chemistry, biology, and atmospheric science. For operations, the team is conceptually divided into four instrument groupings, each with a lead co-investigator (Co-I) scientist. The groups are not intended to be restrictive: Co-Is are expected to have a broad, cross-instrument participation driven by scientific objectives. The science team will co-locate for the first three months of the mission, to operate all the instruments and to perform the first analysis on data that may provide important answers to the following questions: (1) can the Martian arctic support life, (2) what is the history of water at the landing site, and (3) how is the Martian climate affected by polar dynamics?

To answer these questions, Phoenix uses some of the most sophisticated and advanced technology ever sent to Mars. A robust robotic arm built by JPL digs through the soil to the water ice layer underneath, and delivers soil and ice samples to the mission's experiments. On the deck, miniature ovens and a mass spectrometer, built by the University of Arizona and University of Texas-Dallas, will provide chemical analysis of trace matter. A chemistry lab-in-a-box, assembled by JPL, will characterize the soil and ice chemistry. Imaging systems, designed by the University of Arizona, University of Neuchatel (Switzerland) (providing an atomic force microscope), Max Planck Institute (Germany) and Malin Space Science Systems, will provide an unprecedented view of Mars—spanning 12 powers of 10 in scale. The Canadian Space Agency will deliver a meteorological station, marking the first significant involvement of Canada in a mission to Mars.

The University of Arizona will also host the Phoenix Mission's Science Operations Center (SOC) in its Tucson facility. From the SOC, the Phoenix science and engineering teams will command the lander once it is safely landed on Mars, and also, receive data as it is transmitted directly to Earth. A payload interoperability test bed (PIT) will be located with the SOC to verify an optimal integration of Phoenix's complex scientific instruments. Working together, the SOC and PIT will ensure a seamless scientific and engineering process—from science goal to instrument commands to down-linked and analyzed data.

As with all major NASA missions, Phoenix has a comprehensive education and public outreach program. PI Smith leads the program, which is managed by the University of Arizona, and connects to outstanding educational resources in the desert southwest region, and throughout the U.S.

This powerful team is the cornerstone to the Phoenix mission, which has high hopes to be the first mission to "touch" and examine water on Mars—ultimately, to pave the way for future robotic missions, and possibly, human exploration.

16:04 - 23/5/2008 - yorum {yok} - yorum yaz

Cemil Meriç, Jurnal'den...

BİR BUHRANIN HİKÂYESİ

Bazan bir kuyuya benziyor hayat. Kör, pis, zehirli bir kuyuya. Boğuluyorum. Ölüme koşacak mecalim kalmıyor. Kimseyi görmüyor gözüm. Sevdiklerim yabancılaşıyor. Kitaplar tuğla oluveriyor birden. Dostlarımın sesini tanımıyorum. Varlığım bir tele asılıyor. Bir kâbus bu. Bir hastalık. Gözlerimi kaybettikten sonra bu kuyuya daha sık düştüm. Uzun sürmüyor. Uzun sürse deliririm. Sanıyorum ki bu "angoisse"ı aciz yaratıyor. İstediğini yapamamak. "Infirmite"den doğan bir aciz. Beni zıvanadan çıkaran âmillerin hiçbirinde harikuladelik yok. Her fâninin karşılaşacağı ve aldırmadan geçeceği tesadüfler.

Gerçi ezelden beri zırhsızım. Acıları dev aynasında büyüten rezil bir hassasiyetim var. Ama bilhassa evlendikten sonra bu çıkmaza ancak üç veya dört defa düştüm. Aşağı yukarı on iki senede. Hepsini karımın kıskançlıkları yarattı. Ciddi bir sebebi yoktu hiçbirinin. Buhranı yine bir aciz kamçılıyordu. İstediğini, hem de hakkı olan istediğini yapamamak. Elinden oyuncağı alınan çocuğunun çırpınışı. Kimsenin hayatı gül bahçesinde simten sakilerle kadeh tokuşturarak geçmiyor. Dünya gözyaşı vadisi. Ama bir de bir pençenin boğazınıza sarılışı, bir akbabanın yüreğinizi kemirişi ve günlerin suratınıza tükürüşü var. Yapamamak. Sokaktaki adamın yaptığını yapamamak. Su engelle karşılaşınca köpürüyor, bulanıyor, bataklaşıyor. Hele bu engel uzviyetten gelirse. Hayır, herhangi bir pasyonun kendisinden gelmiyor bu bedbahtlık. Aczime tahammül edemiyorum. Böyle zamanlarda çevremi kırmamak için bütün terbiyemi, bütün insanlığımı -ne kalmışsa- seferber etmem gerekiyor. Uyuyamıyorum. Düşünemiyorum. Karım doktora gitmemi söylüyor. Gerçi kökleri eski bir dert bu. Yalnız gözlerimle izahı imkansız. Belki bu oyunları oynayan "heredite". Belki de aksaklık, herhangi bir iç organdan. İnsan kendi kendinin doktoru olabilir mi? Zaten bildiklerim ne? Bildiğim şu ki kader beni bu buhranlara biyolojiyi sahneye çıkarmadan mahkum etmişti. Biyolojiyi derken patolojiyi kastediyorum. Yoksa her kriz biyolojide kopan fırtınanın şuura aksidir. Doktora gitmek Tanrıya dua etmek gibi bir şey. Hangi doktora? Kongar, bendeki irade metanetine hayret ederdi. Biyolojinin hakları var. Psişiğin hakları var. Hangi vücut benimki kadar hor kullanılmış? Hangi ruh benimki gibi sille tokat susturulmuş? Galiba bahar başımı döndürüyor, bir parça da. Mösyö Fouche hastaheneden çıktığı zaman, bahardı. 63 baharında da bir sarsıntı geçirmiştim. Daha evvelkiler? Hint, yani yaratış bir katarsis, bir sublimasyon oluyordu. Karımın hastalıkları kendi dertlerimi unutturdu bana. Dişi ağrıyan adamın tabanını dağladığı hayat. Bir acı ötekini unutturdu. Hint bitti, basılmadı. Karım iyileşti. Bir ara çocuklarımla oyalandım. Dâva unutmak. Ben bir manastıra kapanıp uzviyetimin çığlıklarını kırk ayak ezer gibi çiğneyebilirdim. Tanrıya veya İnsana bağlayabilirdim kendimi, olmadı. Annem kemik veremi imiş. Babam şizofren. Ve gurbet. Ezeli, ebedi gurbet. Başkaları için yaşamak güzel şey. Ama kendisi için yaşadıktan sonra. On sene, beş sene, bir sene. Herkesin oynadığı oyuncaklarla oynamak. Bunu istedim.

Arkadaşlarım içinde benim kadar geride kalan yok. İktisaden kapıcıdan aşağıyım. Şöhretim evimin sınırlarını aşmıyor. Ve okuyamıyorum. Yani kader dört elle sarıldığım oyuncağımı da aldı. Ne verdi yerine? Karım daha beterini düşün diyor. Daha beterini düşün demek kolay. Sahilden fırtınaya tutulan gemi zevkle seyredilir. Ve kaptana tenkitler yağdırılabilir. Daha beterini düşünmek... bir teselli değil ki. Sadece acırım daha beteri varsa. Ve elimden gelirse yarasını sararım. İnsan daha beterini düşünmek için yaratılmamış. Daha beterini daha mükemmel hale getirmek için yaratılmış.

Fırtına dindi mi? Bilmiyorum. Ama kafam daha aydınlık. Korkuyorum da bir parça. Fırtınanın dinmesinden bile korkuyorum. Bazan bir diş ağrısı gibi kronikleşiyor acılarım. Hafifliyor, yani buhranla kaynaşıyorum. "Nous vivons maritalement." Galiba son yılların en bahtiyor, en az ıstıraplı devresi Beylerbeyi'nde geçti. Bilmem ki... Hafıza çok tahrif ediyor hatıraları. Jurnal'ın faydası günleri vesikalandırmak. Belki bir ruh hekiminin işine yarar. Ne var ki insan her şeyi söyleyemiyor. İnsan olduğu için söyleyemiyor. Ve çile burada... her an ölmek veya öldürmek zarureti.

Çocuk ısrarla istediği oyuncağın kendisine uzatıldığını görünce hayretle duruyor... alsın mı?. Mühim olan oyuncak değil, yahut asıl mühim olan. Mühim olan değerimiz hakkındaki inancın sarsılmaması. Bir başkası kadar istenir olmak. Sonra oyuncak.

Tıp dünyamızın nasıl bir Darülaceze olduğunu çok iyi bilirim. İnsan tırnağını kestirmez bu adamlara. Ancak denize düşeni yılana koşturan ıstırap insanı hekime sürükleyebilir. Hangi doktor ruh dünyamızın girdibatlarını bütünü ile kucaklayabilir? Mazini bilecek, silsileni bilecek, bütün hayatını bilecek ve bir sevgiliyi süzer gibi eğilecek acılarına. Yardım edecek sana. Nerde bu adam? İki satırlık yalanını bininci defa tekrarlayıp, iki günlük nafakanı cebine atmak için pusuda bekleyen bir madrabaz doktor. Çingeneye fal baktırmak daha rasyonel. Çingene ruh hekiminden daha cana yakındır. Daha psikologtur. Ve çok defa insanı daha iyi tanır. Tıp ne yaptı Holderlin'e? Comte'u Esquirol mu iyileştirdi? Karım belki kalsiyum noksanı diyor: Bugün uyuz bir köpek gibi işimden koyulabilirim. Ve hiçbir iş yapamam. Bu hayatımın perde arkasındaki ardı arası kesilmeyen uğultu. Küçükken **** diyecekler diye korkardık. Hatay'da herkes ****ydi. Bu meş'um damgadan kurtulan tek insana rastlamadım. Sonra komünist dediler. Sonra bir baltaya sap olamadım. Zillet, zillet, zillet. Doktor dünyamı değiştirebilir mi? Hafızamı yok edebilir mi? Korkularımı dağıtabilir mi? Gözlerimi verebilir mi doktor? Boğulunca bir dala tutunmak istiyorum. Yuvarlanmamak için. Öyle mi acaba? Belki çocukluktan bu yana karşılaştığım bütün krizlerin kökü seksüel. Evet seksüel. Tabii şartlar bu insiyakı azdırıyor. Galiba normal bir cinsi hayat kâbusları dağıtan gün ışığı gibi bütün endişeleri silip süpürüyor. Ama nasıl şey bu normal cinsi hayat? Mümkün mü? Ölmek veya öldürmek... Bu ne rezil kanun? Otosügjestiyon tek başına iş görmüyor. Neyi telkin edeceksin kendine? Saadeti mi? Başkalarının saadetini mi? Okumak istediğim çok kitaplar var. "Pathalogie Mentale" bunlardan ilki. Sonra, sonra Freud ve "Des Etudes sur les Aveugles."

16:09 - 3/4/2008 - yorum {yok} - yorum yaz

• G-erek
• Sandal
• Roma - Latince
• Vesikalar
• Edip SAYGILI
• Seyirler
• E-Books