| jimi the kewl experience ! |
To Be or Not to Be . . . ShakespeareTo Be or Not to Be . . . Shakespeare By WILLIAM S. NIEDERKORN In England, the ridicule invariably heaped on those who suggest that Shakespeare was someone other than the venerated Stratford-on-Avon native is usually enough to stifle discussion of the subject. But now, a high-profile forum for study of the authorship question has emerged right at Shakespeare's Globe, that nucleus of Shakespeare performance and education in London modeled on the renowned theater where the author's plays were produced and performed in his lifetime. The Globe is pressing the issue in several ways. This summer and last, it held authorship conferences, which it plans to continue annually. It includes a display on possible alternative authors in its exhibition space. And an entire page of its play programs is devoted to ''The Authorship Question,'' mentioning Mary Sidney, Countess of Pembroke, and William Stanley, the Sixth Earl of Derby, and including glosses on Edward de Vere, the 17th Earl of Oxford; Francis Bacon, Viscount St. Albans; and Christopher Marlowe.
''We each have a different idea of who Shakespeare was,'' the programs say. ''Whoever you imagine him to be, you are most welcome here.''
Recently a book publication party was held at the Globe for ''The Shakespeare Enigma'' (Polair Publishing, London), which updates the theory that Bacon was the main author of the Shakespeare canon. Peter Dawkins, an adviser to the Globe who is helping to lead a series of conferences there on the plays of its 2004 season, wrote the book, and Mark Rylance, the actor and director, who is artistic director of the Globe and leads its authorship exploration, wrote the introduction. ''I know I'm a particular difficulty for a lot of scholars, because I'm an actor, a man of the theater, and yet I'm denying that an actor wrote these plays,'' Mr. Rylance said in a recent interview. He finds the studies on alternative candidates, particularly Bacon, useful to him as an actor. ''I don't think I've really given equal consideration to the different candidates,'' he said. ''I've read mostly about Bacon and secondarily about Oxford.'' 
Citing Bacon's ''insistence that we look accurately at nature, not just stay in an Aristotelian kind of philosophical world of learning as was being taught to him when he was at Cambridge,'' as well as what Bacon wrote about poetry, his love of Julius Caesar and his love for fables, Mr. Rylance said, ''There's just so much evidence there that you cannot write Bacon out of these plays.'' ''With Oxford,'' he continued, ''what I've read -- the comparisons of his life to Hamlet's life, the wildness, the fact that he's very much complimented for comedy -- I find it difficult at the moment to completely remove Oxford from the writing of these plays.''
The candidacy of Marlowe ''is interesting to me because of his relationship to Mary Sidney and because of the early days of the Shakespeare work,'' he said, adding, ''and that leads me mostly into the idea of collaboration and group work.''
''Derby, I don't know enough about yet to really comment, and Mary Sidney I am beginning to learn more and more about,'' he said, noting that a writer who has spoken at authorship conferences, Robin Williams, is soon to publish a book about the Countess of Pembroke, to whose sons, William and Philip Herbert, the First Folio was dedicated.
And that's not all. ''I haven't talked about the fifth candidate or the sixth, or the Stratford man himself,'' he said.
But that's all right, because all of them will get a further boost at the Globe, as it plans to add a research library that currently comprises about 600 books related to which Shakespeare wrote Shakespeare. The library is the collection of the Shakespearean Authorship Trust, ''a registered charity under English law,'' said John Silberrad, 75, a trustee and retired barrister. 
The trust, created in 1981, is the successor to the Shakespearean Authorship Society, which Mr. Silberrad joined in 1974 and which in turn was a successor to the Shakespeare Fellowship, a group formed in the 1920's by writers like Sir George Greenwood, J. Thomas Looney and Abel Lefranc, whose books laid the groundwork for authorship studies. Mr. Rylance is the trust's chairman, and he and Mr. Dawkins, who were named to the trust's board in 2000, are trying to raise funds to house the library at the Globe.
''In such a way the Globe could become a major resource for research into all aspects and interpretations of the Shakespeare story, allowing scholarship and interest to blossom, rather than being curtailed as it currently is and has been,'' Mr. Dawkins said, adding that the books are now in storage and that ''an enlightened sponsor or sponsors is greatly and urgently needed.''
The trust, Mr. Silberrad said, is open-minded about all the candidates, including the incumbent. ''We merely say that in the present state of knowledge, we certainly don't think that the Stratfordians have made out their case,'' he said in a telephone interview, ''but we equally don't believe that the Oxfordians have either.''
''For a long time, over on this side of the Atlantic at all events, to doubt that William, the man of Stratford, wrote the plays, was for a person who hoped to have a literary career in the university a very dangerous view to entertain,'' he said. ''It was not popular, to put it very bluntly. Very unpopular. It was felt to sort of suggest you were, to use a word, 'unsound.' I don't know whether that rings a bell on your side of the Atlantic, but it does here.''
He added, ''A person who is unsound may be very clever, but 'he's unsound' was a very serious blot on your c.v.''
That situation, he said, has ''changed enormously,'' with the conferences at the Globe bringing the question ''into the public domain,'' and speakers' proudly including their participation on their curricula vitae.
Still, there is no apparent evidence that traditional academics in England are more open to the question as a result of the conferences. Even the distinguished scholar Brian Vickers, whose book ''Shakespeare, Co-Author'' (Oxford University Press, 2002) laid out the case for major contributions to five Shakespeare plays by writers like George Peele and John Fletcher and who has now nominated the poet known as John Davies of Hereford as the author of ''A Lover's Complaint,'' dismisses the Globe's endeavors.
''I don't know what the Globe people think they're doing, apart from rumors that Mark Rylance doubts Shakespeare's authorship,'' he said in an e-mail exchange. ''But since neither he nor Derek Jacobi does any scholarly work in these fields, their positions are really another kind of role-playing. No serious scholar I know of bothers with the doubters.''
It can be said, though, for Mr. Jacobi and Mr. Rylance, as well as for Sir John Gielgud, Orson Welles and many other actors who have bothered with the authorship question, that they approach Shakespeare from the inside, committing the plays to memory, getting under the skins of the characters, finding ways to make their parts work onstage -- and perhaps discovering in that intimacy more things than are dreamt of in scholars' philosophy.
Source: http://query.nytimes.com/gst/fullpage.html?res=9403EFD9163EF932A1575BC0A9629C8B63
12:05 - 28/1/2008 - yorum {yok} - yorum yazTomris Uyar, Çevirinin OrtaklıklarıÇEVİRİNİN ORTAKLIKLARITomris Uyar  Ortak çeviriye neden girişildiği konusunu yanıtlamadan önce konunun sınırlarını çizmeliyim: bana göre, çevirmenlerin aynı yazardan ya da şairden tek başlarına yaptıkları çevirilerden oluşturdukları bir kitap 'ortak çeviri' kapsamına girmez, daha çok bir derleme niteliğindedir. Bölümlerini paylaştıkları bir roman, şiirlerini paylaştıkları bir şiir kitabı da yine bu görüş doğrultusunda ortak bir ürün sayılamaz. Çünkü ortak çeviri, birlikte solunan bir dil ortamı, birlikte kurulacak bir biçem gerektirir. Peki kişi, kendi başına pekâlâ üstesinden gelebileceği bir çeviriyi neden başkasıyla paylaşmak ister ki? İkisinin de sözkonusu kitabı çok sevmeleri, anadillerine birlikte kazandırmak istemeleri olabilir yanıtlardan biri. Ama bu yanıt, profesyonel bir bilinçten çok amatör bir coşkuya dayalı olduğundan iyiniyette düğümlenir çoğu kere. Geliyoruz ikinci yanıta... Cemal Süreya ile dergilerde kalmış tek tük şiir çevirilerimiz dışında, kitaplaşmış iki ortak çevirimiz var: Exupery'nin Küçük Prens'i ile Apollinaire'in Bir Aşk Kırgınının Şarkısı. Bu çevirileri yapmak için Cemal Süreya'nın benim yardımıma gereksinimi yoktu: Fransızcayı bilen oydu; bana, onun önerdiği Türkçe karşılıkları benimseyip benimsemediğimi belirtme görevi düşüyordu. Tek ciddi çekişmemiz, kitabın adında oldu. Cemal Süreya Bir Aşk Kırgınının 'türküsü' demekte diretiyordu, bense chanson geleneğinden gelme bir yazarı türkü aracılığıyla Türkçeleştirmeye kesinlikle karşıydım. Demek bu çevirilerde ortak seçilmemin asıl nedeni, dilinin büyüsüne kapılıp çeviriyi özgün metine göre çok daha sevimli, alımlı hale getirebilecek bir şairin bu eğilimini bir anlamda denetleyebilmemdi. Seçtiğimiz yapıtların, kuru bir dille çevrildiklerinde büyülerini yitirecekleri, öte yandan coşkuyla bezendiklerinde kendilerine özgü yalınlıktan uzaklaşacakları belliydi. Belki de evde sık sık yaptığımız bu tartışmayı somutlamak için bu ürünleri seçmiştik. Günler yetmiyormuş gibi geceleri de uykudan fırlayıp yeni önerileri sigara paketlerinin arkasına yazıyorduk. Gören olsa, dünyayı kurtarmakta kararlı olduğumuzu sanırdı. Birbirimizin diliyle zenginleşiyorduk galiba. Bir başka yazımda da söylediğim gibi, Cemal Süreya'nın sonraları Küçük Prens'i başka bir yayınevinde yalnızca kendi imzasıyla yayımlatma isteğine karşı çıkmadım; maddi koşulların baskısını bilmez miyim? Telefondaki sesinin titremesinden de etkilendim tabiibelki de yaşam süresince yapılabilecek en uygunsuz tekliflerden biriydi, biliyordu, ama sıkışmıştı paraca. Tek koşul ileri sürdüm. yeni basımlarını hep benim gözden geçirdiğim çeviriyle artık kendisi oynayacaktı, ben asla! Ortak çeviri, ikiye bölünemezdi bence. Onu bölmek, çeviri sırasında yaşanılan zor ve keyifli saatlere bir ihanetti. Olsun varsın! Yanıtlardan biri de Turgut Uyar'la birlikte çevirdiğimiz Lucretius'un Evrenin Yapısı adlı yapıtında yatıyor. Konu bambaşka. İkimiz de Latince bilmiyoruz. Ben ünlü düşünürün ne dediğini İngilizce çevirilerinden, yarım yamalak Fransızcamla sökebildiğim Fransızca çevirilerinden kavramaya çalışıyorum. Dizilerde elli bir vuruşu geçmemek gerekiyor yayınevinin aynı dizide yer alan öbür örneklerine bakıldığında. Latincesinden de şairin en azından uyak gözetip gözetmediğini, tümceleri nasıl böldüğünü anlayabiliyoruz. Ama bu çevirinin 'ortak' olması şart, değil mi? Yani yabancı dil bilen biriyle Türkçeyi avucunun içi gibi bilen birinin ortaklığı. Yabancı dil bilen çevirmen şiir yazmıyor, dolayısıyla dizelerin nasıl kurulacağını da pek kestiremez; şairse bu dizelerin uzmanı. Ortak çeviri, ancak zorunlu durumlarda yapılabilir, demek istiyorum. İki ayrı kişiliğin biçemlerinin birbirinden ayırdedilemediği bir birliktelik ortamında. İki yarımdan değil, ancak iki bütünden bir bütün yaratılacağına inanıldığında.
Kaynak: Tomris Uyar, Tanışma Günleri / Anları (1989-1995), Sf.87-89, Can Yay. 1995. 01:34 - 16/1/2008 - yorum {yok} - yorum yazCemil Meriç, Cengiz'e Mektup (Jurnal'den) Cemil Meriç, "Cengiz'e Mektup" (Jurnal'den) Yaptığı işten memnun olan yok, diyor ihtiyar Horace. Mesleğini isteyerek seçen de şikayetçi. Kader komedilerini yüzyıllardan beri bize saklamış, bize yani Şarka. Bu satranç tahtasında Vezir paytak, Atın önünde daima et. İşbölümü. Hangi işbölümü? Aydının omuzundaki yük bir düzine şaman'ın taşıyamayacağı kadar ağır. Her şeyi bilecek, bilecek ve yapabilecek. Mesleğini isteyerek seçmek... nerede? Spencer mühendisti. Paul-Louis Courier asker. Rodin tutturmuş yaptığın işten zevk alırsan sanatkârsın diye. Seçitn hürriyeti hudutsuzmuş gibi. Aristo'ya meyhane çıraklığı yaptınr bu cemiyet. Hegel'i Çemişkezek'e Almanca hocası yollar. Kalabalık bayılır insan beynine. Hemcinsini bir kaplan açgözlülüğü ile yutmaz. Medenidir kâfir. Beynini yer, kalbini yer. Ama gemideyiz, kaptan asırlardan beri sarhoş, tayfalar amelimanda. Her fırtınada bir parçası kopmuş geminin ve kopuyor. Bu gemiden kaçan kaçana. Sen gemiden kaçmak istemiyorsun. Kamarada, kamaralarda esrar içen yolcular. Salonda, salonlarda caz, çıplak kadın eti, ter, esans. Bir köşede alnını yumruklamak ve kadere sövmek ağız dolusu. "Les Chemins de la Libertâ'yi okudun mu? Kopan, bedbaht'tır. Bir dâvaya, bir mezhebe bağlanmak. Her dâva karanlık, her mezhep gülünç. Ya sana koşacak kalabalık, karşında el pençe divan duracak. Ya sen onun içinde eriyeceksin. Yalnızlık cüzzamlıya yaraşır. Cüzzamlıya ve Tanrıya. Okuyan kopar. Din, bir kavme benzeyen ondandır, diyor. Sen hangi kavme benziyorsun dostum. Arkanda birbirine dil çıkaran kilometre taşları. Yol yarılanıyor yavaş yavaş. Ne yaptın? Senden evvelkiler ne yaptı? Ya "Candide" gibi köşene çekil, iddiasız, sinirsiz gününü gün et. Ya boğuş. Kolların bağlı. Kendin bağladın. Lete'de yıkanmak. Lete yok. Ama uçurumlar da zirveler kadar cazip. Ne istiyorsun? Tevekkül güç, isyan vahim. Pascal'ın parmağı kiliseyi gösteriyor. Marx'inki kalabalığı. Bu belde'de matematikçi garip bir tufan öncesi hayvan. Ne yer, ne içer, neye yarar. "Abstrait" ile uğraşmak mirasyediliğin ta kendisi. Yangında tulumbacıya ihtiyaç var. Zekalar Sfenks'in boğazına sarılmalı, hayatı kucaklamalı. Matematik, şiir. Matematik, kaçış. Adeta bir ihanet. "Dairelerime dokunmayın" demiş koca Arşimed. Dünyanın bir tarafında ilmin istiklal ve haysiyetini haykıran büyük bir "temoin"a ihtiyaç vardı. Türkiye'de Arşimed'e ihtiyaç yok. Yani tarih ona böyle bir misyon yüklememiş. Dertlerini anlayabildim mi acaba? Arada uzun bir gürültü patırtı. Sesin duyulmuyor. Ama bu hepimizin derdi değil mi? Kopmak ve bağlanamamak. 21:24 - 2/1/2008 - yorum {1} - yorum yazS. W. Hawking, Evrenin Doğuşu Ve Yazgısı "Zamanın Kısa TarihiS. W. Hawking Evrenin Doğuşu Ve Yazgısı
... Bilim, evrenin, herhangi bir anda durumunu biliyorsak daha sonra nasıl ilerleyeceğini, belirsizlik ilkesinin belirlediği sınırlar içinde söyleyebilen bir yasalar takımı ortaya çıkarmış durumda. Bu yasalar aslında Tanrı tarafından buyurulmuş olsa da öyle görülüyor ki Tanrı o andan sonra hiç işe karışmadan, evreni yasalarına uygun biçimde gelişmeye bırakmış. Ama evrenin ilk durumunu ya da başlangıç koşullarını nasıl seçmiş? Zamanın başlangıcındaki «sınır koşulları» neydi? Buna, Tanrı evrenin ilk durumunu, anlamayı umamayacağımız nedenlerle seçti biçiminde bir yanıt verilebilir. Her şeye gücü yeten varlığın gücü kuşkusuz buna da yeter ama böylesine anlaşılmaz bir biçimde başlattıysa evreni, niçin anlayabileceğimiz yasalara uyarak evrimlemeye bıraktı? Bilim tarihi tümüyle olayların keyfi bir tarzda oluşmayıp, tanrısal olsun olmasın belli bir kurulu düzeni yansıttığının yavaş yavaş farkına varılışıdır. Bu düzenin yalnızca yasalar için değil, evrenin ilk durumunu belirleyen uzay-zamanın sınırındaki koşullar için de geçerli olduğunu varsaymak çok doğal olacaktır. Hepsi de yasalara uyan, ilk koşulları değişik çok sayıda evren modeli bulunabilir. Evrenimizi tanımlayacak belli bir ilk durumu ve dolayısıyla bir modeli içmemiz için bir ilke olmalı. Aradığımız ilke, düzensiz sınır koşullarında olabilir. Bu koşullar, açıkça belirtmeden evrenin ya sonsuz büyüklükte olduğunu, ya da sonsuz sayıda evren bulunduğunu varsayarlar. Düzensiz sınır koşulları altında, büyük patlamadan sonra uzayın belirli bir bölgesini belirli bir durumda bulmanın olasılığı ile aynı bölgeyi başka herhangi bir durumda bulmanın olasılığı, bir anlamda aynıdır; aynı evrenin ilk durumu tamamen gelişigüzel seçilmiştir. Bu evrenin ilk evrelerde büyük bir olasılıkla düzensiz ve karmakarışık olduğu anlamına gelir, çünkü evrenin düzensiz ve karmakarışık bulunabileceği durumlar, düzenli ve düzgün bulunabileceği durumlardan sayıca çok daha fazladır. (Her durum eşit olasılıkta ise, evrenin düzensiz ve karmakarışık durumda başlaması daha olasıdır, çünkü bu durumlar daha çoktur.) Böylesine düzensiz ilk koşulların, bugün büyük ölçekte böylesine düzgün ve düzenli evrenimizin çıkış noktası olabileceğini kavramak çok zor. Ayrıca böyle bir modeldeki düzensiz yoğunluk değişimlerinin, gamma ışını gözlemlerinden saptanan üst sınırdan çok daha fazla sayıda erken kara deliğin oluşumuyla sonuçlanması beklenirdi. Evren eğer gerçekten sonsuz büyüklükteyse, ya da sonsuz sayıda evren varsa bir yerlerde düzgün ve düzenli bir biçimde başlamış birtakım büyük bölgelerin bulunma olasılığı da vardır. Bu biraz, çok bilinen, maymun sürüsünün daktiloların başında habire tuşlara basması öyküsüne benziyor; Maymunların yazdıklarının hemen hepsi saçmasapan olsa da tamamen rasgele bir biçimde ve tamamen şans eseri Shakespeare'in sonelerinden biri ortaya çıkacaktır. Benzeri biçimde evren bağlamında, şans eseri düzgün ve düzenli bir bölgede yaşıyor olabilir miyiz? İlk bakışta bu oldukça zayıf olasılıkta görünebilir, çünkü böylesi düzgün bölgeler düzensiz ve karmakarışık bölgelerden çok daha az sayıdadır. Ama, ancak düzgün bölgelerde yıldız kümeleri oluşabileceğini ve koşulların kendimiz gibi karmaşık, kendini üretebilen ve «Evren niçin böyle düzgün?» sorusunu sorabilen organizmaların gelişimi için uygun olabileceğini düşünelim. Bu «Evreni böyle görmemizin nedeni varlığımızdır» tümcesiyle de açıklanabilecek «insancı» dediğimiz ilkenin uygulandığı bir örnektir. İnsancı ilkenin iki yorumu vardır; zayıfı ve güçlüsü. Zayıf insancı ilke, uzayda ve/veya zamanda sonsuz ya da çok, büyük bir evrende, zeki yaratıkların gelişimi için gereken koşulların ancak uzayda ve zamanda sınırlı, belli bölgelerde sağlanacağını belirtir. Bundan dolayı bu bölgelerdeki zeki yaratıklar evrende bulundukları yerin kendi varlıkları için gereken koşulları sağladığını gözlemlediklerinde şaşırmayayacaklardır. Zengin bir kişinin varlıklı mahallede yoksul görmemesini andırır biraz bu. Zayıf insancı ilkenin kullanıldığı bir örnek, büyük patlama olayının niçin yaklaşık on milyar yıl önce olduğunun «açıklaması» dır. Zeki varlıkların evrimleşmesi için yaklaşık o kadar süre gerekir. Yukarıda açıklandığı gibi, önce ilk kuşak yıldızlar oluşmalıydı. Bu yıldızlar baştaki hidrojen ve helyumun bir bölümünü bizim anamaddemiz olan karbon ve oksijen gibi elementlere dönüştürdüler. Sonra, yıldızlar süpernova biçiminde patladılar ve döküntüleri aralarında şimdi yaklaşık beş milyar yaşında olan güneş sistemimizin de bulunduğu diğer yıldız ve gezegenleri oluşturdu. Dünyanın varoluşunun ilk bir iki milyar yılı içinde sıcaklık herhangi karmaşık bir varlığın gelişimi için çok yüksekti. Sonraki üç milyar kadar yıl, basit organizmalardan zamanı büyük patlamaya dek ölçme yetisinde varlıklara doğru yavaşça ilerleyen biyolojik evrim sürecine ancak yetti. Zayıf insancı ilkenin geçerliğini ya da yararlığını çok az kişi sorgular. Ancak bazıları daha ileri gidip ilkenin güçlü yorumunu öneriyorlar. Bu yoruma göre, her biri kendi ilk durumuna ve belki de kendi bilim yasaları takımına sahip çok sayıda değişik evrenler ya da tek bir evrenin çok sayıda değişik bölgeleri vardır. Bu evrenlerin çoğunda koşullar karmaşık organizmaların gelişimine uygun olmayacaktır; yalnızca bizimki gibi bazı evrenlerde zeki yaratıklar gelişip şu soruyu sorabileceklerdir: «Evren niçin gördüğümüz gibi?» O zaman yanıt basittir. Başka türlü olsaydı, biz burada olmazdık! ... Uzay ve zamanın sınırsız, kapalı bir yüzey oluşturabileceği düşüncesinin, evrenin işleyişinde Tanrı' nın rolüne ilişkin etkisi bulunmaktadır. Bilimsel kuramların olayları açıklamaktaki başarısı sonucu, çoğu kişi Tanrı'nın evreni bir takım yasalara uyarak evrimleşmeye bıraktığına ve evrene karışıp bu yasaları çiğnemediğine inanır olmuşlardır. Ama bu yasalar, evrenin başlangıcında nasıl olduğunu belirtmemektedirler -mekanizmayı kurmak ve nasıl başlayacağını seçmek, Tanrı'ya kalmıştır. Evrenin bir başlangıcı oldukça, bir yaratıcısı olduğunu varsayabiliriz. Ama evren gerçekten tümüyle kendine yeterli, sınırsız ve kenarsız ise, ne başı ne de sonu olacaktır: yalnızca olacaktır! O halde bir Yaradana ne gerek var? S. W. Hawking, Zamanın Kısa Tarihi, Sf.151-182, Çev. Sabit Say, Murat Uraz, Milliyet Gaz. Basım. 1989. 01:17 - 25/12/2007 - yorum {yok} - yorum yazWilliam Blake , Mock On, Mock On, Voltaire, Rousseau Mock On, Mock On, Voltaire, Rousseau Mock on, mock on, Voltaire, Rousseau; Mock on, mock on; 'tis all in vain! You throw the sand against the wind, And the wind blows it back again. And every sand becomes a gem Reflected in the beams divine; Blown back they blind the mocking eye, But still in Israel's paths they shine. The Atoms of Democritus And Newton's Particles of Light Are sands upon the Red Sea shore, Where Israel's tents do shine so bright. William Blake (1757 - 1827) Türkçesi: ALAY EDİN, ALAY EDİN, VOLTAIRE, ROUSSEAU Alay edin, Alay edin, Voltaire, Rousseau; Alay edin, Alay edin; boşuna hepsi! Rüzgara karşı kum atıyorsunuz, Ve rüzgar gönderiyor kumları geri. Ve her kum tanesi dönüşüyor bir Mücevher'e Yansıyan Tanrısal ışınlarda; Kör ediyorlar alay eden gözü geri gönderilince, Ama hala parlıyorlar İbrani Krallığı'nın yollarında. Democritus'un Atomları Ve Newton' un Işık Tanecikleri Kumlardır Kızıl Deniz'in sahilindeki, Parıldar orada İbrani Krallığı'nın çadırları. Kaynak: W. Blake, Hasta Gül, sf.36, Çev. Dost Körpe, Kabalcı Yay. 22:22 - 24/12/2007 - yorum {yok} - yorum yaz
|
Hakkımda Ana Sayfa Profilim Arşiv face book scholars ek$i sözlük gezzo mail grup MAVI SAKAL FANS Francis Bacon Kategoriler Son Yazılar - Yeni BLOG - Yeni Blog - Horatius, Sermones I.1'den (Çeviri Çalışmam) - Francis Bacon Çalışmalarımdan... - jimi the kewl kimdir, nedir? - St. Antuan Kilisesi'nden Taşan... - Cicero'nun In Catilinam'ından Çevirdiğim... - Cemil Meriç, "Çağları İle Kaynaşanlar" Üzerine - Ritchie'nin Özetlediği Perseus - Medusa Hikayesi - Bir Zamanlar Pembo Diye Bir Keranacı Vardı... Arkadaşlarım • ilk100blog • bacon • atyarisialtili • copernicus • gozdesaral |
